portret Vera en paarden

Vera & Elmo, Pom, Jaakie en Luka

Terwijl ik een beetje bang was voor paarden heb ik Suus leren kennen. Poepscheppen in de paddocks en dus tussen de paarden. Suus zette mij (huilend) samen met een paard in de longeerton toen ze zag hoe hij me letterlijk aan de kant zette. De opdracht: laat hem niet in jouw ruimte komen. Later ook: hoe eis ik ruimte op.

“Ik kan het niet!”
“Jawel, je kan het.”
“Het lukt niet!”
“Je doet het al, je hebt de aandacht van het paard.”

Ik kwam van alles tegen. Motivatie om het te leren, angst het niet te kunnen, onmacht als ik geen contact kreeg en zelfs wanhoop als het even niet lukte mijn ruimte te ‘bewaken’. Én een sprankje trots als er wat moois gebeurde. Dat sprankje trots durfde ik steeds meer toe te laten, waarbij Suus mij met haar geduld en warmte begeleidde en de paarden mij zoveel moois lieten zien. Steeds meer durfde ik me te bewegen tussen de paarden. Ineens zocht een paard dat mij ontweek toenadering doordat ik besefte dat ik degene was die haar ontweek en ik haar een kans gaf dichter bij te komen. Alleen door me open te stellen en uit te spreken naar haar dat het oké is als ze niet komt, maar dat ik het wel fijn zou vinden. Een ander moment sprak ik een gedicht hardop uit tussen de paarden, zonder bijbedoelingen. Stonden er ineens vier paarden om mij heen en was ik het middelpunt. Rust, warmte, acceptatie, zo bijzonder.

Vera

Simone & Jaakie

Daar ging ik als praktische no-nonsense coach naar een boerderij op de Hoge Veluwe om te proeven aan coaching met paarden.

Als kind heb ik paardgereden maar ik zat er liever op dan dat ik er naast stond en ik ben ook een keer gebeten door een paard. Ik ben dus best een beetje bang voor paarden.

Het verbazingwekkende is dat dit helemaal wegviel toen ik met Jacob in de bak stond. Susanne creëert een setting waarin ik er blind op vertrouwde dat ik met Jacob aan de slag kon en zij er voor mij zou zijn. Dit heb ik me trouwens pas achteraf gerealiseerd.

Mijn opdracht was gewoon eens contact te maken met Jacob.

Tja dacht ik: hoe maak je contact met een paard? Jacob wendde zich af en ging zijn eigen gang. Ik ben hardop gaan praten en hoorde me zeggen: “het is toch wat, dat jij steeds wat moet met mensen”, “ik zie wel wat je wilt doen”. Tegelijkertijd was er een stemmetje dat zei: “help, wat moet ik nou?”, “hoe maak ik in godsnaam contact met een paard en wat doe je met een paard?”

Susanne blijft op zo’n moment heel rustig kijken en geeft aan dat alles goed is.  Dit was het moment dat ik dacht: ik moet helemaal niks, ik zie wel wat er gebeurt en blijf gewoon praten en contact maken.

Vanaf dat moment is Jacob gaan lopen en ik volgde. Uiteindelijk is Jacob zelfs gaan rollen en ik gaan rennen door de bak. Ik wilde spelen!

Wat mij achteraf in het gesprek met Susanne duidelijk werd, is dat ik persoonlijk gegroeid ben. Jaren geleden had ik ‘het goed willen doen’ en was ik van slag geweest als een paard zich zou afwenden. Nu was dat moment er even, maar kon ik het ook weer loslaten. Ik zou het wel gaan zien en ervaren. Kortom, wat een mooie ervaring om echt daadwerkelijk te voelen dat ik gegroeid ben.

Simone – coach De Winter Consult

Patricia & Magic

Deze coaching sessie met Susanne en het paard Magic heeft me weer geleerd hoe belangrijk communiceren is. Niet alleen met het paard maar ook met het team. Tijdens de sessie kom je niet alleen meer te weten over je eigen kwaliteiten, maar ook over de kwaliteiten van je collega’s! En ook: wie treedt er op de voorgrond en wie wacht liever af? Coach Susanne gaf ons de ruimte om het zelf te ontdekken. Op een prachtige boerderij midden in de natuur!

Patricia, B2B en Community Marketeer

Joris en Elmo

Joris & Elmo

Ik weet nog goed dat ik ooit, lang, lang geleden eens met een toenmalige vriendin mee ging naar haar paard. Dat ik gevraagd werd of ik de (gelukkig middels een hek afgesloten) weide in wilde, naar de drie enorme paarden die een eind verderop stonden te grazen. Die, toen ze ons zagen, met een noodvaart onze kant op gestormd kwamen. Toen ben ik toch maar snel weer achter het hek gekropen.

Paarden, ik vind het majestueuze dieren, maar ook een tikkeltje eng. Of moet ik zeggen dat ik dat vond? Want mede door de kundige begeleiding van Susanne bleek het tegenovergestelde.

Ja, ik moest even wennen toen ik de wei in stapte, in een flits denkend aan wat lang geleden gebeurd was. Maar al snel was ik gewend, en datzelfde gold voor Elmo. We gunden elkaar de ruimte om aan elkaar te wennen. Waren maar wat nieuwsgierig. En dit alles eindigde in een langdurige, wederzijdse knuffel. Waar ik Susanne dankbaar voor ben. Want die angst voor paarden? Die is verdwenen. Wat maar wat goed uitkomt met twee jonge dochters die we nu al als paardenmeisjes kunnen bestempelen :-)!

Joris Groenendijk, coach Ruimte voor Meer

Jenny & Jacob

Graag deel ik mijn ervaring met jullie.

Vorige week ben ik naar Terschuur gereden voor een paardencoaching. Ik had dit nog nooit gedaan en wist niet wat ik ervan kon verwachten. Ik ben het dan ook met open vizier aangegaan.

Onder begeleiding van Susanne heb ik kennis gemaakt met het door mij gekozen paard Jacob. Ik moest niets….behalve kennismaken met hem. Dit op zijn en mijn tempo. De gerichte vragen van Susanne, tijdens deze kennismaking, stemden tot nadenken en gaven inzicht in mijn handelen en zienswijze op allerlei gebied. Dit werkte in de dagen na de coaching nog door…..stof tot nadenken.

Wonderlijk hoe er uiteindelijk een klik ontstond tussen Jacob en mijzelf….prachtige ervaring, dankjewel Susanne en natuurlijk Jacob!!

Een aanrader voor iedereen!
Dagdag Jenny